Katowice nazywane były kiedyś polskim Chicago, zatem gdzie, jak nie tutaj mógł się zadomowić i rozwinąć blues?
Jego śląski pierwiastek to wielkie nazwiska świata muzyki: Ryszard Riedel, Ireneusz Dudek, Leszek Winder, Jan „Kyks” Skrzek czy Jerzy „Kawa” Kawalec.
Wielkim popularyzatorem wiedzy o bluesie jest Andrzej Matysik, redaktor naczelny miesięcznika “Twój Blues”, który był gościem Marianny Dufek w Jej programie “Portret subiektywny”. Premiera już była na telewizyjnej antenie, ale możecie go obejrzeć na YouYube 🙂
O bluesie wie wszystko. To jego pasja, miłość, życie.
Andrzej Matysik w najbliższy poniedziałek, 14 czerwca o godz. 14. będzie gościem „Portretu Subiektywnego” – programu Marianny Dufek w TVP3 Katowice.
W nettg.pl tak pisano o bohaterze tego odcinka “Portretu subiektywnego”:
Całe swoje młode lata spędził „na węglu”. Najpierw było technikum górnicze, następnie studia na Politechnice w Gliwicach i wreszcie praca zawodowa, kolejno w kopalniach Prezydent i Polska. W ciągu 33 lat pracy przeszedł wszelkie możliwe szczeble kariery. Od stażysty, przez wszystkie stopnie sztygarskie, do głównego inżyniera przeróbki mechanicznej węgla, a potem także dyrektora w prywatnej spółce górniczej. Jednak bez bluesa jego życiorys wydaje się niepełny.
Jak wspomina czasy lat 70. ubiegłego wieku, kiedy powstawała śląska scena bluesowa? Katowice nazywane były kiedyś polskim Chicago, zatem gdzie jak nie tutaj mógł się zadomowić i rozwinąć blues? Jego śląski pierwiastek to wielkie nazwiska świata muzyki: Ryszard Riedel, Ireneusz Dudek, Leszek Winder, Jan „Kyks” Skrzek czy Jerzy „Kawa” Kawalec.
Andrzej Matysik – dziennikarz muzyczny i redaktor jedynego w Polsce i wydawanego na Śląsku magazynu o bluesie „Twój Blues” powiedział mi, że blues jest korzeniem muzyki rozrywkowej. Nie byłoby Elvisa Presleya gdyby nie urodził się w czarnoskórym miasteczku Tupelo w stanie Missisipi i nie przesiąkł pierwotną muzyką z sąsiedztwa. A ja uważam, że podróż śladami polskiej muzyki nie będzie kompletna, jeśli nie dotkniesz jej fundamentów. A na mapie naszego kraju wypadają one właśnie na Śląsku.
Profesor Zbigniew Nawrat to fizyk, który całe swoje życie poświęcił medycynie. Jest pomysłodawcą i konstruktorem pierwszego w Europie robota do operacji na sercu.
Współpracował z wybitnym kardiochirurgiem, profesorem Zbigniewem Religą. To także ojciec rodziny polskich robotów chirurgicznych Robin Heart. W pracy badawczej zajmuje się takimi zagadnieniami jak: sztuczne narządy (głównie protezy serca, zastawki i pompy krwi), stosowanie symulacji komputerowych w planowaniu zabiegów chirurgicznych czy telemedycyna.
Najnowszy odcinek programu Marianny Dufek w najbliższy poniedziałek, 31 maja o godzinie 14. na antenie TVP3 Katowice.
Profesor Grzegorz Hańderek, rektor Akademii Sztuk Pięknych w Katowicach, w jednym z wywiadów mówił : “ASP tworzą dwa filary – sztuka i dizajn. Oba wyrastają z krytycznej postawy i empatii. Chcemy, na bazie tego sąsiedztwa, a także dzięki kameralnej skali i zintegrowanej strukturze uczelni, budować nową jakość”.
Profesor Hańderek był gościem Marianny Dufek w 22. odcinku jej programu “Portret subiektywny”.
Jak ten czas leci… Powstało już 20 odcinków programu Marianny Dufek “Portret subiektywny”. Będą następne!
W najbliższy poniedziałek znowu ruszamy na plan we wnętrzach Fabryki Porcelany w Katowicach, by nagrać kolejne dwa odcinki “Portretu subiektywnego”. Na razie nie zdradzimy, z kim rozmawiać będzie Marianna Dufek. Wszystko w swoim czasie ???
Emisja najnowszych odcinków na antenie TVP3 Katowice w marcu.
Marianna Dufek, autorka cyklu “Portret subiektywny” została wyróżniona w prestiżowym konkursie dziennikarskim “Silesia Press”.
W cieszącym się w regionalnym środowisku dużym prestiżem konkursie Silesia Press 2020 nagradzane są najlepsze, opublikowane w poprzednim roku, materiały o tematyce społeczno-kulturalnej i ekonomicznej. Oceniając zgłoszone materiały jury bierze pod uwagę m.in. ich znaczenie dla opinii publicznej, rzetelność oraz interesujące, indywidualne przedstawienie tematu.
Nie po raz pierwszy jury konkursu doceniło programy Marianny Dufek. W 2017 roku otrzymała Nagrodę Specjalną za cykl “Z kulturą”, a w 2018 r. – wyróżnienie za programy z cyklu “Bilans zdrowia”.
Rok temu powstał pierwszy odcinek “Portretu subiektywnego”, w którym Marianna Dufek rozmawiała o Śląsku, obrazie i filmie z Lechem Majewskim. Do tej pory rozmówcami dziennikarki w tym cyklu było 18 postaci ważnych dla kultury, sztuki, historii, nauki i medycyny. Nie tylko ze Śląska.
Cała ekipa “Portretu subiektywnego” gratuluje, i świętuje sukces razem z Nią ??? ⬇️⬇️⬇️ Podziękowania należą się wszystkim, którzy współpracowali przy produkcji programu – Kamilowi Dufkowi, Michałowi Czaplickiemu, Krystynie Nowojskiej, Andrzejowi Gamrotowi, Tomaszowi Grimmowi, Sławkowi Chudowskiemu, Michałowi Sławińskiemu, Jackowi Gołąbowi, Tomaszowi Rysiowi oraz wielu, wielu życzliwym programowi i produkcji osobom.
Michał Rosa wyreżyserował seriale, m.in.: „Czas honoru”, „Bodo”, „Samo życie”. W ubiegłym roku premierę miał pełnometrażowy film Michała Rosy „Piłsudski”. Obecnie kończy reżyserować serial „Osiecka”.
8 sierpnia o godz. 11 na antenie TVP3 Katowice wyemitowana zostanie powtórka odcinka programu Marianny Dufek, którego bohaterem jest reżyser Michał Rosa.
Niewielu widzów wie, że jego film krótkometrażowy „Gry i zabawy wojskowe” – którym, jak powiedział później, „odreagowywał roczny pobyt w wojsku” – był w 1991 roku nominowany do studenckiego Oscara.
– Jeżeli przestaniemy rozmawiać o zmieniającym się świecie – to po co w sztuce cokolwiek robić? Kiedyś miałem wizję mojego widza, dziś za każdym razem rozpoznaję świat. Mało kto z nas ma poczucie, że powinien wychowywać świat – wyznaje Michał Rosa.
Debiutem pełnometrażowym Michała Rosy był dramat „Gorący czwartek” (1993), za który otrzymał nagrodę za na Festiwalu w Gdyni. Jego drugi film, „Farba” (1997) nagrodzono na festiwalach filmowych w Łagowie i w Cottbus.
Za „Ciszę” (2001) otrzymał w Gdyni nagrodę za najlepszą reżyserię, a na festiwalu w Karlovych Varach – nagrodę Jury Ekumenicznego. Kolejnym filmem Michała Rosy było, zrealizowane pięć lat później, „Co słonko widziało”.
Gościem kolejnego odcinka programu Marianny Dufek „Portret Subiektywny” będzie Michał Rosa. Premiera odcinka w piątek, 31 lipca na antenie TVP3 Katowice o godzinie 18.
Gościem kolejnego odcinka „Portretu Subiektywnego” programu Marianny Dufek będzie Michał Rosa. Urodzony w 1953 roku w Zabrzu, absolwent Wydziału Architektury na Politechnice Śląskiej w Gliwicach oraz reżyserii telewizyjno-filmowej na Wydziale Radia i Telewizji Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach. Reżyser i scenarzysta.
Za film krótkometrażowy “Gry i zabawy wojskowe“ w 1991 roku nominowany do studenckiego Oscara. Debiutem pełnometrażowym był dramat “Gorący czwartek” (1993), za który otrzymał nagrodę za na Festiwalu w Gdyni. Jego drugi film, “Farba” (1997) nagrodzono na festiwalach filmowych w Łagowie i w Cottbus.
Za “Ciszę”(2001) otrzymał w Gdyni nagrodę za najlepszą reżyserię, a na festiwalu w Karlovych Varach – nagrodę Jury Ekumenicznego. Kolejnym filmem Michała Rosy było, zrealizowane pięć lat później, “Co słonko widziało”.
Film otrzymał Nagrodę Specjalną Jury w Gdyni, Nagrodę Publiczności na The New York Polish Film Festival i Nagrodę Fundacji Współpracy Polsko-Niemieckiej w Łagowie. W 2008 roku powstał kolejny film Rosy “Rysa”. Film wyróżniono również w Cottbus, Erywaniu i Batumi.
Michał Rosajest również wykładowcą Szkoły Filmowej im. Krzysztofa Kieślowskiego Uniwersytetu Śląskiego.
Program zrealizowany we wnętrzach ➡️ Fabryka Porcelany w Katowicach.
O scenografii, Śląsku i karierze Marcel Sławiński opowiadał Mariannie Dufek w najnowszym odcinku “Portretu subiektywnego”.
Odcinek miał premierę na antenie TVP3 Katowice w piątek, 17 lipca. Zdjęcia do “Portretu subiektywnego” zrealizowane zostały we wnętrzach Fabryki Porcelany w Katowicach.
– Scenograf dla każdego reżysera musi znaleźć inny klucz. Nominacja do Oskara otwiera nowe szanse. Trzeba być gotowym na nową przygodę – stwierdził Marcel Sławiński w rozmowie z Marianną Dufek.
Czym jest scenografia? To plastyczna kreacja świata przedstawionego w spektaklu teatralnym czy filmie, obejmująca dekorację, kostiumy, rekwizyty, oświetlenie oraz całościowe ukształtowanie przestrzeni scenicznej, a niekiedy także teatralnej.
Wszystko, co znajduje się na scenie, jest artystyczną całością zaprojektowaną przez scenografa. Scenografia realizuje koncepcję przedstawienia środkami wizualnymi, tworzy kontekst dla wszystkich działań scenicznych.
– Pierwsza rozmowa z reżyserem i operatorem to najlepszy dla scenografa moment w produkcji filmu. To otwieranie twórczej wyobraźni – o tym, jak powstaje scenografia w przedstawieniach Marcel Sławiński w programie „Portret Subiektywny” opowie Mariannie Dufek.
Absolwent katowickiej Akademii Sztuk Pięknych w Katowicach (grafika, malarstwo, rysunek) oraz Wydziału Scenografii ASP w Krakowie. Razem z Katarzyną Sobańską prowadzą autorską Pracownię Scenografii na ASP w Katowicach. Jego działalność scenograficzna jest szeroka, jest scenografem, który w swoim dorobku może się pochwalić zarówno współpracą z licznymi teatrami jak również wieloma znaczącymi produkcjami filmowymi i telewizyjnymi. Autor scenografii do licznych spektakli teatralnych, operowych i musicalowych. Jednocześnie ma na swoim koncie kilka znaczących nagród za scenografię filmową i teatralną. Marcel Sławiński razem z Katarzyna Sobańską są twórcami scenografii m.in. do do „Zimnej Wojny” (3 nominacje do Oscara 2019 w kategoriach: Najlepszy Film Nieanglojęzyczny, Reżyseria, Zdjęcia) i „Idy” (film zdobył Oscara dla Najlepszego Filmu Nieanglojęzycznego w 2015 roku). Od lipca 2019 roku Marcel Sławiński jest członkiem Amerykańskiej Akademii Sztuki i Wiedzy Filmowej.
W Europie przez długi czas o stronę plastyczną troszczyli się malarze teatralni. Scenografia jako odrębna sztuka rozpowszechniła się na początku XX w., a w Polsce w okresie międzywojennym, wskutek przemian dokonanych przez Wielką Reformę Teatru oraz z potrzeby odcięcia się od tradycji dziewiętnastowiecznych dekoratorów i malarstwa teatralnego.
Prekursorem polskiej reformy i pierwszym współczesnym scenografem, a zarazem inscenizatorem, był Stanisław Wyspiański. Z analizy jego projektów, szkiców, dramatów z obszernymi didaskaliami i Studium o „Hamlecie” Leon Schiller, Andrzej i Zbigniew Pronaszkowie wysnuli następujące wnioski: inscenizacja podporządkowuje scenografię jednolitemu planowi widowiska, który sprawia, że każdy dramat ma własną logikę sceny, własny wyraz plastyczny, odrębną architektonikę i gamę barwną. Należy oddać atmosferę epoki poprzez nawiązanie do konwencji, z której wyrósł dramat, ale widzianej przez pryzmat współczesności, własnej kultury, nowoczesnego malarstwa. W 1912 spisali postulaty dotyczące m.in. nierozerwalnej jedności treści i formy, całkowitej współzależności działań reżysera, plastyka i aktora.
Kostium – jako element scenografii współtworzący postać, oparty na wiedzy kostiumologicznej, powinien wypływać z fantazji plastyka, być elastyczną rzeźbą uwzględniającą ruch i gest aktora.
Najnowszy odcinek “Portretu subiektywnego” już w piątek, 17 lipca o godzinie 18. na antenie TVP3 Katowice.
