Projekt filmowo-literacki Marianny Dufek
Czy ktoś przegapił 21. odcinek “Portretu subiektywnego” , w którym Marianna Dufek o poindustrialnym dziedzictwie Śląska rozmawia z dr. Adamem Hajdugą?
Program zrealizowany we wnętrzach Fabryki Porcelany w Katowicach. Partnerem odcinka jest Górnośląsko-Zagłębiowska Metropolia.
Zawsze ciągnęło mnie do osobistego odkrywania świata, a wyprawy górskie były dobrym sposobem na to… W latach 80-tych w Klubie Wysokogórskim w Katowicach żyliśmy jak jedna rodzina. Góry były furtka do świata.
Tak mówił Mariannie Dufek, autorce cyklu “Portret subiektywny” himalaista Janusz Majer.
Janusz Majer – kierownik programu Polski Himalaizm Zimowy 2016 – 2020, przewodniczący Rady Fundacji Wspierania Alpinizmu Polskiego im. Jerzego Kukuczki. Miał 17 lat. gdy ukończył kurs skałkowy na Jurze Krakowsko-Częstochowskiej i rozpoczął wspinanie w Tatrach. Jest uczestnikiem wielu wypraw wysokogórskich w Himalajach, Hindukuszu i Karakorum.
Prócz wspinania zajmuje się organizowaniem i logistyką wypraw. W latach 1980-92 prezes Klubu Wysokogórskiego w Katowicach, skupiającego wybitnych alpinistów i himalaistów w tamtym czasie (min.: Jerzy Kukuczka, Krzysztof Wielicki, Ryszard Pawłowski, Artur Hajzer). Wielokrotny organizator Festiwalu Filmów Górskich w Katowicach (1988, 1990, 1992).
Członek wielu jury górskich festiwali filmowych w Polsce i Europie (Teplice nad Metui Festival – Czechy, Poprad Film Festival – Slovakia, Bansko Film Festival – Bulgaria, Explorer Film Festival Łódź). Autor artykułów w prasie branżowej dotyczących wypraw wysokogórskich: Taternik, American Journal, Alpine Journal. Wiceprezes Polskiego Związku Alpinizmu w latach 1987-1993, honorowy członek Klubu Wysokogórskiego w Katowicach, przewodniczący Komisji Wspinaczki Wysokogórskiej PZA.
Na premierę odcinka “Portretu subiektywnego” z Januszem Majerem zapraszamy do TVP3 Katowice w najbliższy piątek, 26 czerwca o godzinie 18.
Zdjęcia zrealizowaliśmy we wnętrzach Fabryki Porcelany w Katowicach. Partnerem programu jest Górnośląsko-Zagłębiowska Metropolia.
Adam Sikora skończył 60 lat. Ad multos annos!
Wybitny operator filmów, autor zdjęć do obrazów m.in. Lecha Majewskiego, Jerzego Skolimowskiego czy Piotra Dumały. To jeden z najciekawszych polskich reżyserów.
Był niedawno gościem w programie “Portret subiektywny” Marianny Dufek.
– Miałem szczęście, bo spotkałem wybitnych twórców, którzy wiele mnie nauczyli – powiedział.
Sikora jest absolwentem Wydziału Operatorskiego PWSFTViT w Łodzi. Zrealizował wiele spektakli Teatru Telewizji oraz programów kulturalnych Telewizji Polskiej. Był autorem zdjęć między innymi, do takich filmów, jak: Angelus (reż. Lech Majewski), Cztery noce z Anną (reż. Jerzy Skolimowski), Młyn i krzyż (reż. Lech Majewski), Las (reż. Piotr Dumała), Essential Killing (reż. Jerzy Skolimowski).
Laureat wielu prestiżowych nagród filmowych, m.in.: Srebrnej Żaby za zdjęcia do filmu Angelus na Festiwalu Camerimage w Łodzi (2001) czy Złotych Lwów za zdjęcia do filmu Essential Killing na festiwalu w Wenecji (2011). Adam Sikora ma swoim koncie także nagrody za filmy krótkometrażowe i dokumentalne.
Zdjęcia zrealizowano we wnętrzach Fabryka Porcelany w Katowicach. Partnerem programu jest Górnośląsko-Zagłębiowska Metropolia.
Odkrywała Śląsk mając do tego narzędzia historyka. Jak wyglądała konfrontacja wyobrażeń z oglądem naukowca? Co Irmę Kozinę zaskoczyło w naszym regionie?
Żyjemy w dziwnych czasach. Z perspektywy dobrowolnej izolacji doceniamy to, co mamy. I to co możemy stracić.
– Pierwsza rzecz, która mnie zaskoczyła na Śląsku to piękne pałace – tak powiedziała Mariannie Dufek profesor Irma Kozina w najnowszym odcinku (12 !) “Portretu subiektywnego”.
Co mają ze sobą wspólnego żeliwne igielniki z czasów naszych prababek, meble gięte z drewna i ze stali z rezydencji Prezydenta RP w Wiśle, radioodbiorniki firmy Capello, kultowy motocykl MOJ, porcelanowe steatyty z PRL-owskich stołów, długopisy Zenith, którymi pisała cała Polska, pierwsza polska endoproteza, szybowiec Foka, piekarniki Amica Zen?
To obiekty, które nie tylko nadal zachwycają formą, funkcją lub stylem, ale które zaprojektowano i produkowano (lub wciąż się produkuje) na Śląsku. To też przede wszystkim ikoniczne przedmioty, które stały się bohaterami rozchwytywanej publikacji „Ikony dizajnu w województwie śląskim”, będącej podsumowaniem badań, jakie przeprowadziła w 2012 roku dr hab. Irma Kozina z udziałem Zofii Piekarskiej-Oslislo na zlecenie projektu Design Silesia.
Polski design ma się dobrze i zaświadcza o tym prof. Irma Kozina, historyk sztuki, która w ciekawy sposób opowiada o kolejach wzornictwa polskiego.
Czy Śląsk ma problem z akceptacją siebie? Dlaczego cały czas jest kreowany na nowo? I czy PRL-owskie Katowice mogły stać się zabytkiem?
Od dziecka kocha sztukę, próbowała malować, ale nie była z siebie zadowolona. Wybrała więc historię sztuki, bo lubi rzeczywistość dobrze zaprojektowaną.
Historię sztuki w Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie profesor Irma Kozina ukończyła w 1988 r. Swoją pracę magisterską o polskich chorągwiach nagrobnych napisała pod kierunkiem prof. dr hab. Jana K. Ostrowskiego.
Jako stypendystka Gerda-Henkel Stiftung studiowała na Freie Universität w Berlinie. W 1996 r. obroniła w Uniwersytecie Wrocławskim pracę doktorską o pałacach i zamkach na pruskim Górnym Śląsku w latach 1850-1914 – promotorem pracy była prof. dr hab. Ewa Chojecka.
Habilitację uzyskała w Uniwersytecie Warszawskim w 2007 r., na podstawie publikacji pt. Dylematy architektoniczne na przemysłowym Górnym Śląsku w latach 1763-1955. Od 1998 r. prowadzi zajęcia z zakresu historii sztuki i dizajnu w Akademii Sztuk Pięknych w Katowicach.
Irma Kozina jest autorką wielu artykułów oraz książek (m.in. Art Deco, Ikony dizajnu w województwie śląskim, Polski design). Od lat apelowała o zajęcie się popadającym w ruinę starym dworcem w Katowicach, przed którym zresztą wraz ze swoimi studentami zorganizowała demonstrację. To także ona broniła brutalistycznej konstrukcji hali dworca głównego PKP i była jedną z osób walczących o zachowanie stalowej konstrukcji wyburzonego Supersamu, czyli hali targowej z 1937 roku.
W 2013 r. otrzymała Nagrodę im. ks. Augustyna Weltzla “Górnośląski Tacyt” za autorstwo książki “Ikony dizajnu w województwie śląskim”. W 2018 r. uhonorowano ją odznaką “Zasłużony dla kultury polskiej”, przyznawaną przez Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego.
Zdjęcia zrealizowano we wnętrzach Fabryka Porcelany w Katowicach. Partnerem programu jest Górnośląsko-Zagłębiowska Metropolia.
Czy Śląsk ma problem z akceptacją siebie?
Dlaczego cały czas jest kreowany na nowo? I czy PRL-owskie Katowice mogły stać się zabytkiem?
Odpowiedzi już jutro, w piątek 20 marca w programie „Portret Subiektywny” w Telewizji Katowice o godzinie 19.15
Zapraszamy!
Zdjęcia zrealizowano we wnętrzach Fabryki Porcelany w Katowicach.
Partnerem programu jest Górnośląsko-Zagłębiowska Metropolia.
W najnowszym odcinku „Portretu Subiektywnego” Jarosław Świerszcz, czyli Ingmar Villqist opowiada Mariannie Dufek, dlaczego miłość do teatru wyparła miłość do sztuki.
Padną też pytania o drogę do realizacji marzeń, o Śląsku, Metropolii, sztuce i teatrze . Na dociekliwe pytania – szczera odpowiedź. Czy się udało? Oceńcie sami.
Premiera odcinka na antenie TVP3 Katowice była w ubiegły piątek, 21 lutego. Kto przegapił, ma szansę obejrzeć (i przy okazji subskrybować nasz kanał na YouTube):
Zdjęcia zrealizowano we wnętrzach Fabryka Porcelany w Katowicach.
Partnerem programu jest Górnośląsko-Zagłębiowska Metropolia.
Lech Majewski to poeta, pisarz, malarz i reżyser urodzony w Katowicach, od 1981 pracuje przede wszystkim za granicą.
Początkowo studiował malarstwo w Akademii Sztuk Pięknych, a następnie ukończył studia na Wydziale Reżyserii PWSTFTviT w Łodzi.
Bardzo mocno związany z Katowicami i Śląskiem. Między innymi o tym zauroczeniu mówi w pierwszym odcinku “Portretu subiektywnego” Marianny Dufek.
Jego filmy, m.in.: Rycerz, Lot Świerkowej Gęsi, Więzień Rio, Ewangelia wg Harry’ego, Basquiat (scenariusz na podstawie jego książki), Pokój saren, Wojaczek, Angelus, Ogród rozkoszy ziemskich, Szklane usta, Młyn i Krzyż oraz Onirica, prezentowane były na festiwalach filmowych w Cannes, Wenecji, Berlinie, Toronto, Rzymie, Nowym Jorku, Rio de Janeiro, Londynie, Barcelonie, Jerozolimie i Montrealu, zdobywając wiele nagród.
Wideoarty, fotografie i rzeźby Lecha Majewskiego pokazywało wiele muzeów i galerii świata. W 2006 roku nowojorskie Muzeum of Modern Art uhonorowało jego twórczość organizacją indywidualnej retrospektywy, a rok później instalacja Krew Poety stała się częścią 52. Biennale w Wenecji.
Kolejny cykl wideoartów pt. Bruegel Suite był wystawiony w Luwrze, Tel Aviv Museum of Art., National Gallery w Londynie, Prado w Madrycie oraz na 54. Weneckim Biennale.
Partnerami projektu są Miasto Katowice oraz Fabryka Porcelany.
