Adam Hajduga, to współtwórca “Szlaku Zabytków Techniki województwa śląskiego” i Industriady – jego święta. Z Marianną Dufek będzie rozmawiać nie tylko o miłości do Śląska i przemysłowych zabytków.
Jest socjologiem z wykształcenia. Wiceprezydent międzynarodowego stowarzyszenia European Route of Industrial Heritage – ERIH, będącego Szlakiem Kulturowym Rady Europy. Współtwórca „Szlaku Zabytków Techniki województwa śląskiego” i jego święta „INDUSTRIADY”, największego festiwalu zabytków techniki w Europie Środkowo-Wschodniej, odbywającego się od 2010 r.
Obecnie pracuje jako główny specjalista, który odpowiada za przygotowanie wystawy stałej w nowotworzonym Muzeum Hutnictwa w Chorzowie. Nowe muzeum zostanie otwarte za kilka miesięcy.
Emisja odcinka w przyszłym tygodniu na antenie TVP3 Katowice. Program zrealizowany we wnętrzach Fabryki Porcelany w Katowicach.
Marianna Dufek, autorka cyklu “Portret subiektywny” została wyróżniona w prestiżowym konkursie dziennikarskim “Silesia Press”.
W cieszącym się w regionalnym środowisku dużym prestiżem konkursie Silesia Press 2020 nagradzane są najlepsze, opublikowane w poprzednim roku, materiały o tematyce społeczno-kulturalnej i ekonomicznej. Oceniając zgłoszone materiały jury bierze pod uwagę m.in. ich znaczenie dla opinii publicznej, rzetelność oraz interesujące, indywidualne przedstawienie tematu.
Nie po raz pierwszy jury konkursu doceniło programy Marianny Dufek. W 2017 roku otrzymała Nagrodę Specjalną za cykl “Z kulturą”, a w 2018 r. – wyróżnienie za programy z cyklu “Bilans zdrowia”.
Rok temu powstał pierwszy odcinek “Portretu subiektywnego”, w którym Marianna Dufek rozmawiała o Śląsku, obrazie i filmie z Lechem Majewskim. Do tej pory rozmówcami dziennikarki w tym cyklu było 18 postaci ważnych dla kultury, sztuki, historii, nauki i medycyny. Nie tylko ze Śląska.
Cała ekipa “Portretu subiektywnego” gratuluje, i świętuje sukces razem z Nią ??? ⬇️⬇️⬇️ Podziękowania należą się wszystkim, którzy współpracowali przy produkcji programu – Kamilowi Dufkowi, Michałowi Czaplickiemu, Krystynie Nowojskiej, Andrzejowi Gamrotowi, Tomaszowi Grimmowi, Sławkowi Chudowskiemu, Michałowi Sławińskiemu, Jackowi Gołąbowi, Tomaszowi Rysiowi oraz wielu, wielu życzliwym programowi i produkcji osobom.
“Teraz kino opowiada dla ludzi o ludziach. Ja wychowywałem się w czasie, gdy kino było bardziej elitarne” – o kinie, scenopisarstwie i widzu w programie „Portret Subiektywny” z Michałem Rosą rozmawiać będzie Marianna Dufek.
Reżyser i scenarzysta. Urodził się w 1953 roku w Zabrzu. Absolwent Wydziału Architektury na Politechnice Śląskiej w Gliwicach oraz reżyserii telewizyjno-filmowej na Wydziale Radia i Telewizji Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach.
– Architektura pomaga mi i pozwala patrzeć przestrzennie. Przeszkadza, bo jestem za bardzo poukładany – twierdzi reżyser.
Niewielu widzów wie, że jego film krótkometrażowy “Gry i zabawy wojskowe” – którym, jak powiedział później, “odreagowywał roczny pobyt w wojsku” – był w 1991 roku nominowany do studenckiego Oscara.
– Jeżeli przestaniemy rozmawiać o zmieniającym się świecie – to po co w sztuce cokolwiek robić? Kiedyś miałem wizję mojego widza, dziś za każdym razem rozpoznaję świat. Mało kto z nas ma poczucie, że powinien wychowywać świat – wyznaje Michał Rosa.
Debiutem pełnometrażowym Michała Rosy był dramat “Gorący czwartek” (1993), za który otrzymał nagrodę za na Festiwalu w Gdyni. Jego drugi film, “Farba” (1997) nagrodzono na festiwalach filmowych w Łagowie i w Cottbus. Za “Ciszę” (2001) otrzymał w Gdyni nagrodę za najlepszą reżyserię, a na festiwalu w Karlovych Varach – nagrodę Jury Ekumenicznego. Kolejnym filmem Michała Rosy było, zrealizowane pięć lat później, “Co słonko widziało”.
Film otrzymał Nagrodę Specjalną Jury w Gdyni, Nagrodę Publiczności na The New York Polish Film Festival i Nagrodę Fundacji Współpracy Polsko-Niemieckiej w Łagowie. W 2008 roku powstał kolejny film Rosy “Rysa”. Film wyróżniono również w Cottbus, Erywaniu i Batumi. “Rysa” porusza nieprzerwanie aktualny i bolesny problem współpracy z Urzędem Bezpieczeństwa PRL.
Michał Rosa jest również wykładowcą Szkoły Filmowej im. Krzysztofa Kieślowskiego Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach.
Michał Rosa wyreżyserował także seriale, m.in.: “Czas honoru”, “Bodo”, “Samo życie”. W ubiegłym roku premierę miał pełnometrażowy film Michała Rosy “Piłsudski”. Obecnie kończy reżyserować serial “Osiecka”.
Premiera “Portretu subiektywnego” z Michałem Rosą w roli głównej w piątek, 31 lipca o godzinie 18. na antenie TVP3 Katowice.
Gościem kolejnego odcinka programu Marianny Dufek „Portret Subiektywny” będzie Michał Rosa. Premiera odcinka w piątek, 31 lipca na antenie TVP3 Katowice o godzinie 18.
Gościem kolejnego odcinka „Portretu Subiektywnego” programu Marianny Dufek będzie Michał Rosa. Urodzony w 1953 roku w Zabrzu, absolwent Wydziału Architektury na Politechnice Śląskiej w Gliwicach oraz reżyserii telewizyjno-filmowej na Wydziale Radia i Telewizji Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach. Reżyser i scenarzysta.
Za film krótkometrażowy “Gry i zabawy wojskowe“ w 1991 roku nominowany do studenckiego Oscara. Debiutem pełnometrażowym był dramat “Gorący czwartek” (1993), za który otrzymał nagrodę za na Festiwalu w Gdyni. Jego drugi film, “Farba” (1997) nagrodzono na festiwalach filmowych w Łagowie i w Cottbus.
Za “Ciszę”(2001) otrzymał w Gdyni nagrodę za najlepszą reżyserię, a na festiwalu w Karlovych Varach – nagrodę Jury Ekumenicznego. Kolejnym filmem Michała Rosy było, zrealizowane pięć lat później, “Co słonko widziało”.
Film otrzymał Nagrodę Specjalną Jury w Gdyni, Nagrodę Publiczności na The New York Polish Film Festival i Nagrodę Fundacji Współpracy Polsko-Niemieckiej w Łagowie. W 2008 roku powstał kolejny film Rosy “Rysa”. Film wyróżniono również w Cottbus, Erywaniu i Batumi.
Michał Rosajest również wykładowcą Szkoły Filmowej im. Krzysztofa Kieślowskiego Uniwersytetu Śląskiego.
Program zrealizowany we wnętrzach ➡️ Fabryka Porcelany w Katowicach.
O scenografii, Śląsku i karierze Marcel Sławiński opowiadał Mariannie Dufek w najnowszym odcinku “Portretu subiektywnego”.
Odcinek miał premierę na antenie TVP3 Katowice w piątek, 17 lipca. Zdjęcia do “Portretu subiektywnego” zrealizowane zostały we wnętrzach Fabryki Porcelany w Katowicach.
– Scenograf dla każdego reżysera musi znaleźć inny klucz. Nominacja do Oskara otwiera nowe szanse. Trzeba być gotowym na nową przygodę – stwierdził Marcel Sławiński w rozmowie z Marianną Dufek.
Czym jest scenografia? To plastyczna kreacja świata przedstawionego w spektaklu teatralnym czy filmie, obejmująca dekorację, kostiumy, rekwizyty, oświetlenie oraz całościowe ukształtowanie przestrzeni scenicznej, a niekiedy także teatralnej.
Wszystko, co znajduje się na scenie, jest artystyczną całością zaprojektowaną przez scenografa. Scenografia realizuje koncepcję przedstawienia środkami wizualnymi, tworzy kontekst dla wszystkich działań scenicznych.
– Pierwsza rozmowa z reżyserem i operatorem to najlepszy dla scenografa moment w produkcji filmu. To otwieranie twórczej wyobraźni – o tym, jak powstaje scenografia w przedstawieniach Marcel Sławiński w programie „Portret Subiektywny” opowie Mariannie Dufek.
Absolwent katowickiej Akademii Sztuk Pięknych w Katowicach (grafika, malarstwo, rysunek) oraz Wydziału Scenografii ASP w Krakowie. Razem z Katarzyną Sobańską prowadzą autorską Pracownię Scenografii na ASP w Katowicach. Jego działalność scenograficzna jest szeroka, jest scenografem, który w swoim dorobku może się pochwalić zarówno współpracą z licznymi teatrami jak również wieloma znaczącymi produkcjami filmowymi i telewizyjnymi. Autor scenografii do licznych spektakli teatralnych, operowych i musicalowych. Jednocześnie ma na swoim koncie kilka znaczących nagród za scenografię filmową i teatralną. Marcel Sławiński razem z Katarzyna Sobańską są twórcami scenografii m.in. do do „Zimnej Wojny” (3 nominacje do Oscara 2019 w kategoriach: Najlepszy Film Nieanglojęzyczny, Reżyseria, Zdjęcia) i „Idy” (film zdobył Oscara dla Najlepszego Filmu Nieanglojęzycznego w 2015 roku). Od lipca 2019 roku Marcel Sławiński jest członkiem Amerykańskiej Akademii Sztuki i Wiedzy Filmowej.
W Europie przez długi czas o stronę plastyczną troszczyli się malarze teatralni. Scenografia jako odrębna sztuka rozpowszechniła się na początku XX w., a w Polsce w okresie międzywojennym, wskutek przemian dokonanych przez Wielką Reformę Teatru oraz z potrzeby odcięcia się od tradycji dziewiętnastowiecznych dekoratorów i malarstwa teatralnego.
Prekursorem polskiej reformy i pierwszym współczesnym scenografem, a zarazem inscenizatorem, był Stanisław Wyspiański. Z analizy jego projektów, szkiców, dramatów z obszernymi didaskaliami i Studium o „Hamlecie” Leon Schiller, Andrzej i Zbigniew Pronaszkowie wysnuli następujące wnioski: inscenizacja podporządkowuje scenografię jednolitemu planowi widowiska, który sprawia, że każdy dramat ma własną logikę sceny, własny wyraz plastyczny, odrębną architektonikę i gamę barwną. Należy oddać atmosferę epoki poprzez nawiązanie do konwencji, z której wyrósł dramat, ale widzianej przez pryzmat współczesności, własnej kultury, nowoczesnego malarstwa. W 1912 spisali postulaty dotyczące m.in. nierozerwalnej jedności treści i formy, całkowitej współzależności działań reżysera, plastyka i aktora.
Kostium – jako element scenografii współtworzący postać, oparty na wiedzy kostiumologicznej, powinien wypływać z fantazji plastyka, być elastyczną rzeźbą uwzględniającą ruch i gest aktora.
Najnowszy odcinek “Portretu subiektywnego” już w piątek, 17 lipca o godzinie 18. na antenie TVP3 Katowice.
Świat scenografii teatralnej, filmowej i operowej wzajemnie się przenikają. To pozornie tylko różne światy – tak mówił Marcel Sławiński Mariannie Dufek, autorce “Portretu subiektywnego”.
Marcel Sławiński urodził się w 1971 roku. Absolwent katowickiej Akademii Sztuk Pięknych w Katowicach (grafika, malarstwo, rysunek) oraz Wydziału Scenografii ASP w Krakowie.
Razem z Katarzyną Sobańską prowadzą autorską Pracownię Scenografii na ASP w Katowicach. Jego działalność scenograficzna jest szeroka, jest scenografem, który w swoim dorobku może się pochwalić zarówno współpracą z licznymi teatrami, jak również wieloma znaczącymi produkcjami filmowymi i telewizyjnymi.
Jego działalność artystyczna obejmuje wiele realizacji teatralnych i filmowych. Wspólnie z Katarzyną Sobańska, z którą z sukcesami współpracuje od kilku lat przygotowali dekoracje do musicalu Oliver! w reż. Magdaleny Piekorz w Teatrze Rozrywki w Chorzowie, za którą otrzymali Złotą Maskę (2010).
Współpracował także z Grzegorzem Jarzyną w TR Warszawa (“Bash”, 2004), w Teatrze Polonia w Warszawie z Małgorzatą Szumowską (“Badania terenowe nad ukraińskim seksem”, 2006), czy Przemysławem Wojcieszkiem (“Darkroom”, 2006), Ingmarem Villqistem (“Balladyna”, 2011, “Kompozycja w błękicie”, 2010 i inne).
– Pierwsza rozmowa z reżyserem i operatorem to najlepszy dla scenografa moment produkcji filmu. To otwieranie twórczej wyobraźni. Scenograf dla każdego reżysera musi znaleźć inny klucz – wyjaśniał Marcel Sławiński.
Pracuje także w operze, np. “Czarodziejski flet” Mozarta czy “Rigoletto” Verdiego w reż. Marka Weiss-Grzesińskiego. Na Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni w 2011 roku otrzymał Główną Nagrodę za scenografię wspólnie z Katarzyną Sobańską do filmu “Młyn i krzyż” Lecha Majewskiego. Za ten sam film otrzymał z Katarzyną Sobańską również Polską Nagrodę Filmową „Orzeł”.
Współpracuje także z takimi uznanymi reżyserami filmowymi jak np. Agnieszka Holland (W ciemności) za którą otrzymał wspólnie z K.S. Główną Nagrodę za scenografię na Festiwalu Filmów Fabularnych w Gdyni (2012), Adam Sikora i Ingmar Villqist (Ewa), Magdalena Łazarkiewicz (Maraton tańca). Dla Teatru TV realizował scenografie w spektaklach reżyserowanych np. przez Wojciecha Nowaka (Dolina nicości, Napis).
Od lipca 2019 roku członek Amerykańskiej Akademii Sztuki i Wiedzy Filmowej.
Premiera najnowszego odcinka programu “Portret subiektywny” w piątek, 17 lipca o godzinie 18. na antenie TVP3 Katowice.
Edmund Hillary powiedział “Góry upajają. Człowiek uzależniony od nich jest nie do wyleczenia. Można pokonać alkoholizm, narkomanię, słabość do leków. Fascynacji górami nie można.”
O tym czym są góry w życiu Janusz Majer opowie Mariannie Dufek w kolejnym odcinku programu „Portret Subiektywny” już w piątek o godz. 18.00.
